Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/22544 K.2013/8332

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; usulden reddedilen dava yönünden, davalı (kadın) tarafından ise; tedbir nafakasına hükmedilmemiş olması yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kocanın temyiz itirazının incelenmesinde;

Davacı Koca 18.04.2001 tarihinde boşanma davası açmış, 25.04.2001 tarihinde davasından feragat etmiş, dava feragat sebebiyle 01.05.2001 tarihinde reddedilmiştir. Feragat bu iradenin mahkemeye ulaşması koşuluyla açıklandığı tarihte kesin bir hükmün hukuki sonuçlarını doğurur (HUMK m. 95, HMK m. 309). Feragat üzerine verilen kararın şeklen kesinleşmesinin beklenmesine gerek yoktur. Bu nedenle boşanma ve ayrılık davasından feragat halinde dava derdest olmaktan çıkar. O halde derdestlik koşullarının gerçekleşmediği nazara alınarak derdestlik itirazının reddi ile işin esasının incelenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Davalı kadının temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın ve müşterek çocuk Gaye yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.