Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/22855 K.2013/9193

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dava tarihi 10.05.2012 olduğu halde karar başlığında 16.05.2011 yazılmasının maddi hatadan kaynaklanmakta olup mahallinde düzeltilmesinin mümkün bulunmasına ve davalının son oturuma katılmaması nedeniyle tanığı hazır etmediğinden dinlenmediğinin anlaşılmasına göre, aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Davacı kadın adına düzenlenmiş vergi levhası ve vergi matrahı bildirgesi dosyaya sunulmuş ve kadının otobüs işletmeciliği yaptığı iddia edilmiştir. Mahkemece kadın adına kayıtlı araç bulunup bulunmadığı, halen işletmecilik yapıp yapmadığı ilgili yerlerden sorulup, işletmecilik yapıyor ise gelirinin kendisini yoksulluktan kurtarıp kurtarmayacağı araştırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.