Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/22923 K.2013/9135

Taraflar arasındaki "karşılıklı boşanma" ve "ziynet alacağı" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından katılma yoluyla; kadının boşanma davası, kadın yararına hükmolunan tedbir nafakası ve ziynet alacağı davasının kabul edilen kısmı yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; kocanın boşanma davası ve fer'ileri ile yoksulluk nafakasının reddi ve ziynet alacağı davasının kabul edilmeyen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı-davacı kadının güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, buna karşılık davacı-davalı kocanın da eşine fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ettiği ve eşini isteği dışında babasının evine bıraktığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında; evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı; evliliğin devamında taraflar bakımından yarar kalmadığı ve Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesindeki boşanma koşullarının gerçekleşmiş olduğu ve bu sonuca ulaşılmasında, eşine göre davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece boşanma kararı verilmesi doğru olmakla birlikte; davalı-davacı kadının daha ağır kusurlu olduğuna ilişkin gerekçesi isabetli değildir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca; karar usule ve Kanuna uygun olup da gösterilen gerekçe doğru bulunmazsa, gerekçe değiştirilerek ve düzeltilerek onanacağından; mahkemenin tarafların boşanma davasının kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiş ve buna bağlı olarak da davacı-davalı kocanın tüm temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Davalı-davacı kadının temyizine yönelik incelemeye gelince;

2-Yukarıda açıklandığı gibi; boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı koca, eşine göre ağır kusurludur. Kusur durumu böyleyken; daha ağır kusurlu koca yararına manevi tazminata (TMK.m.174/2) hükmedilmesi doğru olmadığı gibi; daha az kusurlu olan davalı-davacı kadının maddi(TMK mad. 174/1) ve manevi (TMK mad. 174/2) tazminat taleplerinin, hatalı kusur belirlemesi gerekçe gösterilmek suretiyle reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Boşanmaya neden olan olaylarda daha az kusurlu olan davalı-davacı kadının, düzenli ve yeterli gelirinin de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, Türk Medeni Kanununun 175. maddesi gereğince davalı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile bu talebin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

4-Davalı-davacı kadının eşi tarafından fiziksel şiddet uygulandıktan sonra babasının evine getirilip bırakıldığı kabul edildiğine, davalı-davacı kadın tanıklarının kadının baba evine bırakıldığı sırada üzerinde ziynet eşyalarının bulunmadığını beyan etmelerine ve davacı- davalı koca tanıklarının da, kadının iddia ettiği gibi ziynet eşyalarının kocanın kız kardeşinde saklandığını bildirmelerine göre, davacı-davalı kocanın bozdurduğu ziynet eşyaları dışında kalan ziynet eşyalarının da kadın tarafından alınamadığı ve bunların kocada kaldığının kabulü gerekir. Durum böyleyken, davalı-davacı kadının ziynet alacağı davasının tamamı için kabul kararı verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kısmen reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.