Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/23174 K.2013/8873

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; kendisinin reddedilen, kadının kabul edilen boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda; davacı-davalı (kadın) annesinin evlilik birliğine haksız müdahalesine engel olmaya çalışmadığı, bu nedenle çıkan tartışmada, davalı-davacı (koca) eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlalışmaktadır.

Mahkemece de, durum bu şekilde kabul edilmiş, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, kocasına göre davacı-davalı (kadın) daha az kusurlu bulunmuştur. Her iki taraf da boşanma isteğiyle dava açtığına ve kadının az da olsa kusuru gerçekleştiğine göre; davacı-davalı (kadın)'ın kocanın karşı boşanma davasına karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olur.

Bu durumda; davalı-davacı (koca)'nın karşı boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları oluşmuştur. Durum böyleyken; mahkemece kadının belirtilen kusurunun boşanmayı gerektirecek yoğunlukta olmadığı belirtilerek kocanın davasının reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. O halde, boşanmaya davalı-davacı (koca)'nın davasının da kabulü suretiyle karar verilmek üzere, hükmün bozulması gerekmiştir.