Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/23358 K.2013/9145

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" ve "alacak" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminat istekleri ve yoksulluk nafakasının miktarı; davalı-davacı koca tarafından ise kusur belirlemesi, reddedilen tazminat istekleri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle birleşen dosyada davacı olan koca lehine kabul edilen boşanma davası nedeniyle vekalet ücreti takdir edildiğinin anlaşılmasına göre davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davacı-davalı kadının eşine ve eşinin akrabalarına hakaret edip tükürdüğü ve eşinin akrabalarının eve gelmesini istemediği; buna karşılık davalı-davacı kocanın ise, eşine hakaret ettiği, ona fiziksel şiddet uyguladığı, eşini ve çocuklarını evden kovduğu ve evin geçimine yeterli katkıda bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre; boşanmaya neden olan olaylarda, davalı-davacı kocanın, eşine oranla daha fazla kusurlu kabul edilmesi gerekir. Durum böyleyken, mahkemenin davacı-davalıyı eşit kusurlu kabul etmesi doğru olmadığı gibi; bu hatalı kusur belirlemesi gerekçe gösterilmek suretiyle, kadının maddi (TMK. md. 174/1) ve manevi (TMK. md. 174/2) tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi de doğru olmamıştır.