Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/23528 K.2013/9442

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, reddedilen yoksulluk nafakası talebi ve koca lehine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; boşanmaya neden olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, kocasına göre davacı-davalı(kadın) daha ağır kusurlu bulunmuştur. Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden mahkemenin de sabit kabul ettiği gibi; davacı-davalı kadının internet ortamını kullanmak suretiyle güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu; buna karşılık, davalı-davacının (koca) da, eşine hakaret ettiği ve ortak eşyalara zarar verdiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre, davacı-davalı (kadın) mahkemece daha ağır kusurlu bulunmuş ise de, taraflardan birinin kusurunun diğerinden baskın olduğu söylenemez. Tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece davacı-davalının (kadın) daha ağır kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; kusura ilişkin koşulu gerçekleşmediği halde, davalı-davacı (koca) yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi (TMK.m.174/1-2) ve eşit kusurluluk durumu yoksulluk nafakası talebine yasal engel teşkil etmediği halde (TMK.m.175), davacı-davalının (kadın) yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiş olması da doğru olmamış; hükmün bu yönlerden bozulmasına karar vermek gerekmiştir.