Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/26127 K.2013/11177

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı koca tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda kusurun tamamen davalı-davacı koca da olduğu kabul edilerek; karşılıklı boşanma davalarından kocanın karşı davasının reddine, kadının davasının kabulüyle boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davalı-davacı kocanın da eşine birden fazla sayıda fiziksel şiddet uyguladığı, eşine hakaret ettiği, bağımsız ev temin etmediği, birlik görevlerini yerine getirmediği; buna karşılık davacı-davalı kadının da eşine ve kayınvalidesine fiziksel şiddet uyguladığı ve eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte davalı-davacı koca daha ziyade kusurludur. Gelişen bu olaylar karşısında evlilik birliğinin devamında taraflar ve müşterek çocuklar bakımından bir yarar kalmadığı, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşullarının davalı-davacı kocanın karşı davası yönünden gerçekleştiğinin kabulü gereklidir.

Bu durumda, boşanmaya davalı-davacı kocanın davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde reddi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.