Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/26428 K.2013/11993

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; “davacının eşine fiziki şiddet uyguladığı, bu sebeple tamamen kusurlu olduğu, davalıya atfedilebilecek herhangi bir kusurun tespit edilemediği” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; davacı tanıklarının, “davacının birinci derecede akrabası oldukları, bu sebeple beyanlarının yanlı olduğu” belirtilerek bu beyanlar kabul edilmemiştir. Aksine ciddi sebep ve deliller bulunmadıkça, asıl olan tanıkların doğruyu söyledikleridir (HUMK. m. 254).

Akrabalık ve diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada davacı tanıklarının olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil bulunmamaktadır.

Davacının eşine fiziki şiddet uyguladığı sabit ise de; davalının da, bir başka erkekle cep telefonu ile mesajlaştığı, bu suretle güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu ve evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği, telefon mesaj kayıtları ve bunu doğrulayan davacı tanıklarının beyanlarıyla gerçekleşmiştir. Bu durumda taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.