Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/3545 K.2013/4981

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı koca tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velayet yönünden, davalı kadın tarafından ise; tamamına şamil olmak üzere temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 26.2.2013 günü duruşmalı temyiz eden davacı A.Y.vekili Av. S. T.Ç.ve karşı taraf temyiz eden davalı Z.Y. vekili Av. M.Ç. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının tüm, davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; tanık Y. beyanlarında geçen ve kocaya kusur olarak atfedilen kocanın eşinden habersiz olarak İstanbul'dan, İzmir'e tayin olayından sonra tarafların barışarak evlilik birliğini devam ettirdikleri ve bu suretle, davalı kadının kocayı affetmiş sayılacağı, en azından hoşgörü ile karşıladığı, hoşgörü ile karşılanan olayların kusur olarak kabul edilemeyeceği, ne var ki tarafların İzmir'e taşınmalarından sonra davalı kadının, eşine ve eşinin ailesine sürekli ağır hakaretlerde bulunduğu, eşinin ailesiyle görüşmesini istemediği,

davalı kocanın da ailesinin evlilik birliğine müdahalesine sessiz kaldığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kadının daha ziyade kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı kocanın manevi tazminat talebinin reddedilmesi ve koşulları oluşmadığı halde ağır kusurlu eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.