Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/3849 K.2012/23482

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından çeyiz alacağı yönünden; davalı tarafından ise kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı kocanın 21.10.2010 tarihli ihtarı ile davacı kadını müşterek konuta davet etmek suretiyle, bu tarihe kadar olan olayları affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığının anlaşılmasına göre davalı kocanın kusur belirlemesi, tedbir nafakası ve tazminatlara yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalının yoksulluk nafakasına yönelik temyiz incelemesinde;

Toplanan delillerden davacı kadının çalıştığı, düzenli ve yeterli gelirinin bulunduğu davalı kocanın da işsiz ve herhangi bir geliri ve malvarlığının olmadığı anlaşılmıştır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davacının yoksulluk nafakası isteminin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacının çeyiz senedinde belirtilen eşyaların bedelinin karşılığının ödenmesine ilişkin talebi boşanmanın eki niteliğinde olmayıp harca tabidir. Başvurma harcı da yatırılmıştır. Mahkemece peşin nispi harç (HK md. 30-32) alınıp delillerin bu çerçevede değerlendirilip sonucu uyarınca hüküm kurulması gerekirken bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.