Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/4327 K.2012/22377

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı koca tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece her ne kadar evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda; davacı-davalı kadının kusursuz, davalı-davacı kocanın tamamiyle kusurlu kabul edilerek; davalı-davacı kocanın karşı boşanma davasının reddine karar verilmişse de; kocanın cezai nitelikte olabilecek kusurlu davranışından sonra tarafların fiilen ayrıldıkları, daha sonra barışıp tekrar birlikte yaşadıkları ve bu dönemde 1998 doğumlu bir çocklarının daha doğduğu; son olarak da altı yıl önce birbirlerine ağır sözlerle hakaret ederek fiilen ayrı yaşamaya başladıkları ve o tarihten beri bir daha biraraya gelmedikleri anlaşılmaktadır.

Bu durumda; evlilik birliğinin iki tarafın açıklanan eşit kusurlu sayılmaları gereken davranışlarıyla temelinden sarsıldığından; davalı-davacı kocanın karşı davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşulları oluştuğu ve boşanmaya kocanın karşı davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerektiği halde; yetersiz gerekçeyle kocanın karşı davasının reddi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de; davacı davalı kadın aylık 200 TL. yoksulluk nafakası talep ettiği halde; talepden fazla yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru olmamıştır (HUMK.m.74).