Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/4560 K.2012/23324

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden mahkemenin de sabit kabul ettiği gibi davacı-davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, aşağıladığı ve eşini baba evine bırakarak birlikte yaşamaktan kaçındığı görülmektedir.

Buna karşılık davalı-davacı kadının da kocasına ağır sözlerle hakaret ettiği, gerçekleşen bu olaylara göre tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca ulaşmasında her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu olayların yıkıcı etkisi ve her iki tarafın da boşanma isteğiyle dava açmış olmalarına göre; evliliğin devamında yarar kalmamıştır.

Böyle bir durumda kadının kocasının açtığı boşanma davasına karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir. Davacı-davalı kocanın boşanma davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur. Durum böyleyken; boşanmaya davacı-davalı kocanın davasının da kabul edilmesi suretiyle karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle reddi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.