Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/4908 K.2012/24342

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından, kusur belirlemesi, maddi tazminat, yoksulluk nafakası yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise, kusur belirlemesi, reddedilen manevi tazminat, maddi tazminatın miktarı ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle gerekçeli kararın hüküm bölümünün üçüncü bendinde 5000 TL. olarak belirlenen nafakanın Türk Medeni Kanununun 176/1. maddesi uyarınca kararlaştırılan toptan yoksulluk nafakası niteliğinde olduğunun anlaşılmasına göre davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davalı-davacı kadının kocasına ve kayınvalidesine hakaret ettiği, birlik görevlerini yerine getirmediği; buna karşılık davacı-davalı kocanın ise eşine ve kayınvalidesine hakaret ettiği, eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve onu istemediğini söylediği; böylece mahkeme gerekçesinde taraflara yüklenilen kusurlu davranışlar eksik belirtilmekle birlikte, kusur dağılım ve derecesi bakımından mahkemenin de kabul ettiği gibi, boşanmaya neden olan olaylarda eşine göre davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı-davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.