Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/5980 K.2012/25701

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı koca tarafından; her iki dava yönünden, davacı-davalı kadın tarafından ise kusur belirlemesi ve reddedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Davacı-davalı kadın tarafından gönderilen hakaret içerikli ve kendisine maaş bağlanması aksi halde eve dönmeyeceğini içeren mesajlardan sonra; davalı-davacı kocanın, 17.01.2011 tarihinde ihtar talebinde bulunarak eşini ortak konuta davet ettiği anlaşılmaktadır. İhtar isteği, önceki olayların affedildiğini, en azından hoşgörüldüğünü gösterir. Bu tarihten sonra da kadından kaynaklanan yeni bir hadisenin varlığı kanıtlanmamıştır. O halde, eşini isteği dışında tarlada çalışmaya zorlayan, davalı-davacı koca tamamen kusurludur.

Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür.

Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 TBK.md.50 ve 52 ) dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.