Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/7628 K.2013/7832

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Evliyken yeniden evlenen bir kimsenin önceki evliliği mutlak butlan kararı verilmeden önce sona ermişse ve bu ikinci evlenmede diğer eş iyiniyetli ise, bu evlenmenin butlanına karar verilemez (TMK. md. 147/3). Müteveffa M. U., davacı ile evliyken 5.12.2002 tarihinde Danimarka'da davalı ile evlenmiş, 5.3.2009 tarihinde ölmüştür. İlk evlilik ölümle sona erdiğine göre, bu halde butlan kararı verilmesi ikinci evlenmedeki davalı eşin kötü niyetli olduğunun kanıtlanması halinde mümkün olacak, bu eş iyi niyetli ise butlan kararı verilemeyecektir.

M. U.'nun 1995 yılında Türk vatandaşlığından izinle çıktığı ve Danimarka vatandaşlığına geçtiği, daha sonra 1996 yılında yeniden Türk vatandaşlığına alındığı, bu tarihten sonra hem Danimarka hem de Türk vatandaşı olduğu, Danimarka'da 21.06.2001 tarihinde kesinleşen kararla davacıdan o ülke yasalarına göre boşandığı, bundan sonra davalı ile 5.12.2002 tarihinde o ülkede evlendiği anlaşılmaktadır. Davacı ile M.

U.'nun boşanmalarına ilişkin Danimarka makamlarınca verilen kararın Türkiye'de tanınması için dava açıldığı, bu davanın reddedildiği, kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği görülmektedir. Ölen M. U.'nun davalı ile evlendiğinde R. ile olan ilk evliliğinin boşanma kararı ile sona ermesine ilişkin yabancı mahkeme kararının tanınmadığını biliyor olmasının önemi yoktur. Bunu davalının bilip bilmediği dava açısından önem taşımaktadır.

Öyleyse davalının iyi niyetli olup olmadığı toplanan deliller çerçevesinde değerlendirilerek sonuca göre karar verilmesi gerekirken bu husus üzerinde durulmadan hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.