Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/9764 K.2012/29996

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından kusur belirlemesi, maddi tazminat ve nafakalar yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise maddi tazminat ile nafakaların miktarı ve manevi tazminat isteğinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kocanın mahkemenin de sabit kabul ettiği birlik görevlerini yerine getirmeme şeklindeki davranışı yanında; toplanan delillere göre, eşine karşı fiziksel şiddet uygulamayı davranış haline getirdiği ve eşini ortak konuttan kovduğu da anlaşılmaktadır. Davalı-davacı kadının ise; kusurlu bir davranışı kanıtlanamamıştır. Bu durumda; boşanmaya neden olan olaylarda, kusur tamamen davacı-davalı kocadadır.

Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı-davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davacı-davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.