Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/10783 K.2013/24478

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı koca tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda kusurun tamamen davalı-davacı kocada olduğu kabul edilerek; karşılıklı boşanma davalarından kocanın karşı davasının reddine, kadının davasının kabulüyle boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davalı-davacı kocanın eşine fiziksel şiddet uygulayarak düşük yapmasına neden olmasına, hastaneye götürmemesine ve eşini ailesi ile görüştürmemesine karşılık; davacı-davalı kadının da eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte davalı-davacı koca daha fazla kusurludur. Gelişen bu olaylar karşısında evlilik birliğinin devamında taraflar bakımından bir yarar kalmadığı, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşullarının davalı-davacı kocanın davası yönünden gerçekleştiğinin kabulü gereklidir.

Bu durumda, davalı-davacı kocanın boşanma davası da kabul edilmek suretiyle, boşanmaya karar verilmesi gerekirken; yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde reddi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.