Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/11307 K.2013/25191

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-davacı kadının usulüne uygun şekilde miktar da belirterek bir yoksulluk nafakası isteği olmadığı gibi aktif sigortalı olarak çalıştığı, düzenli ve yeterli bir gelirinin bulunduğunun müşterek çocuk H.E.N.’un 29.3.2013 tarihinde ergin olduğunun anlaşılmasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya hükmedilmiş ise de yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı kadının eşine yönelik hakaretlerine karşılık, davalı-davacı kocanın da eşine hakaret ettiği, evin geçimi ile ilgilenmediği, birlik görevlerini yerine getirmediği, müşterek çocuğa fiziksel şiddet uyguladığı ve eşinin iffetine karşı sözler söylediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadına oranla davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Kusur durumu böyleyken, mahkemenin tarafları eşit kusurlu kabul etmesi ve buna bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat isteklerini reddetmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.