Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/11618 K.2013/25570

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, nafakaların miktarı ve vekalet ücreti yönünden, davalı (koca) tarafından ise; nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; toplanan delillerden davacı kadının eşine hakaret ettiği, ona aşağılayıcı sözler söylediği; buna karşılık davalı kocanın da eşine şiddet uyguladığı, eşi ve çocuğu ile ilgili birlik görevlerini yerine getirmediği ve eşine aşağılayıcı sözler söylediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylar karşısında; evlilik birliğinin temelden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle iken kadının eşit kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; bu hatalı kusur tespitine bağlı olarak davacı kadının maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.md.174/2) tazminat isteklerinin reddedilmesi de doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir..