Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/11629 K.2013/25578

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı koca tarafından, tazminatlar, nafaka ve velayet yönünden; davalı kadın tarafından ise, tazminat miktarları, iştirak nafakasının miktarı, yoksulluk nafakası ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden; eşine fiziki şiddet uygulayan, eşini beğenmediğini, onunla evlendiğine pişman olduğunu söyleyen, çocuğunun hastalığı ile ilgilenmeyen, birlik görevlerini yerine getirmeyen ve güven sarsıcı davranış içine giren davacı koca; mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, evlilik birliğinin temelinden sarsılması ve boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurlu kabul edilmelidir. Davalı kadının kusurlu bir davranışının varlığı kanıtlanamamıştır. Gerçeklen bu durum karşısında; davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulü usul ve yasaya aykırıdır. Ancak, hükmün boşanmaya ilişkin bölümü temyiz edilmediğinden, bozma nedeni yapılmamış, yanlışlığa işaret etmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,davacı kocanın tüm, davalı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.b- Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır.

Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

c-Davalı kadının yoksulluk nafakası talebi konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir (HMK.Md.26).