Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12582 K.2013/26115

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davacının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334. ve devamı maddeleri uyarınca adli yardımdan yararlandırılmasına karar verilmiş olması ve bu kapsamda davacıdan alınması gerekli başvurma ve maktu harcın dava dilekçesiyle birlikte alınmamış olmasına; sonradan bir kısım yargılama giderlerinin de davacı yerine hazineden karşılanmış bulunmasına;

adli yardım nedeniyle ertelenmiş olan bu harç ve yargılama giderlerinin Hukuk Muhakemeleri Kanununun 326/1 ve 339/1. maddeleri uyarınca, davanın kabul edilmesi sonucu davada haksız çıkan taraf konumuna düşen davalı taraftan alınmasının gerekmesine mahkemece de bu harç ve giderlerden sorumluluk hakkında yasaya uygun olarak hüküm verilmiş olmasına ve tarafların birbirlerinden yargılama gideri talep etmeyeceklerine ilişkin anlaşmalarının ise, bu nitelikteki yargılama giderlerini kapsamayacağının anlaşılmasına göre; davalının vekalet ücreti dışındaki yargılama giderine yönelik temyiz itirazı yersizdir.

2-Davalının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Mahkemece, tarafların Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi uyarınca anlaşmalı olarak boşanmalarına karar verilmiş; taraflar anlaşma beyanlarında, birbirlerinden karşılıklı olarak vekalet ücreti talep etmeyeceklerini kararlaştırmışlardır. Bu durumda, davada haklı çıkan ve kendisini vekille temsil ettiren yararına vekalet ücreti takdir edilemez.

Davacı vekilinin ilgili Baro tarafından görevlendirilmiş bulunması vekalet ücreti takdir edilerek bunun hazineye verilmesini gerektirmez. Durum böyleyken; mahkemece davacı yararına hükmedilen vekalet ücretinin davalıdan alınarak, hazineye gelir olarak kaydedilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yagrılama yapılmasını gerektirmediğinden. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.