Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12854 K.2013/26889

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat istekleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının manevi tazminata yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, tarafların daha önce açtıkları boşanma davalarının ret edildiği, evlilik birliğinin yeniden tesisi amacıyla bir araya gelmedikleri.

Türk Medeni Kanununun 166/son maddesinde yazılı koşulların gerçekleştiği ve eşit kusurlu oldukları kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; tarafların ret edilen boşanma davalarının kesinleşmesinden sonra davalı-davacı kadının Konya 3. Aile Mahkemesinde açtığı bağımsız tedbir nafakası (TMK md 197) davası, kocanın evlilik birliğine ilişkin yükümlülüklerini yerine getirmediğinden bahisle kadının ayrı yaşamakta haklı olduğu gerekçesiyle kabul edilmiş ve karar kesinleşmiştir.

Hal böyle olunca davacı-davalı kocanın davalı-davacı eşine oranla daha ağır kusurlu bulunduğunun kabulünde zorunluluk vardır. Durum böyleyken tarafların eşit kusurlu olarak kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı- davacı kadının maddi tazminat talebinin (TMK m. 174/1) reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir