Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/13096 K.2013/26916

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının yoksulluk nafakasına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında taraflar eşit kusurlu kabul edilmiştir. Her ne kadar davalı-davacı kocanın 2006 yılından önce eşine şiddet uyguladığı ve tarafların birbirlerine karşılıklı hakaret ettikleri sabit ise de bu olaylardan sonra evlilik birliği devam etmiştir. Bu nedenle tarafların birbirlerinin kusularını affettiğinin veya en azından hoşgörüyle karşıladığının kabulü gerekir.

Ancak taraflar arasındaki son olayda davalı-davacı kocanın eşine hakaret ettiği ve bu olay sonrasında tarafların ayrıldığı anlaşılmaktadır. Bu bağlamda evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davalı-davacı koca tam kusurludur. Mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu yanlış kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-davalı kadının maddi -manevi tazminat (TMK. md. 174/1-2) taleplerinin reddi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.