Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/13732 K.2013/27061

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (kadın)'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz talepleri yersizdir.

2-Mahkemece, tarafların eşit kusurlu olduğu belirtilip, her iki tarafın davaları kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın, eşine hakaret ve küfür ettiği, şiddet uyguladığı, evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği ve eşini birden fazla " seni öldürürüm" şeklinde tehdit ettiği ve ceza mahkemesince mahkumiyetine karar verildiği, buna karşılık davalı-davacı kadının da eşinin ailesini eve kabul etmediği ve birlikte yaşamaktan kaçınarak evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Davacı-davalı koca tanıklarının, kadının eşine hakaret ettiğine dair beyanlarında geçen olaylardan sonra evliliğin 5-6 yıl daha devam ettiği anlaşıldığından, kadının bu eyleminin kusur olarak değerlendirilemeyeceği dikkate alındığında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya sebep olan hadiselerde her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu husus nazara alınmadan mahkemece, tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri ve buna bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) taleplerinin reddi doğru olmamıştır.