Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14036 K.2013/28033

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından kusur belirlemesi, lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının miktarı ve reddedilen tazminat talepleri yönünden; davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise karşı boşanma davası ve kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-karşı davacı (koca) tarafından açılan terk ( TMK. md. 164) sebebine dayanan karşı boşanma davasının , ihtar edilen eşe dönüş için gönderilen paranın; yol giderleri, kabul edilmemesi halinde konaklama giderlerini karşılamaya yeterli olmaması sebebiyle reddedildiğinin anlaşılmasına göre davalı-karşı davacı (koca)'nın bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediği gibi, diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları ve davacı-karşı davalı (kadın)'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları da yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı (koca) tarafından, ortak konuta dönmesi için eşine ihtar gönderilmiş olması, ihtardan önceki kadından kaynaklanan kusurların affedildiği veya en azından hoş görüyle karşılandığını gösterir affedilen veya en azından hoşgörüyle karşılanmış olaylardan dolayı da artık ihtar edilen eşe kusur yüklenemez. Bu bakımdan davacı-karşı davalı (kadın)'ın kusurlu kabul edilmesi doğru değildir.

Davalı-karşı davacı (koca)'nın ise, evlilik birliğine ilişkin yasal yükümlülüklerini yerine getirmediği anlaşılmakta olup, boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurludur. Davacı-karşı davalı (kadın), kendi kusuruyla yol açmadığı boşanma yüzünden mevcut menfaatlerini kaybettiğine göre, Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi gereğince kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat takdir ve tayini gerekirken bu isteğin reddi doğru bulunmamıştır.