Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14102 K.2013/27832

Taraflar arasındaki dava ve karşı davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davalı-davacı kocanın davasının kabulü, davacı-davalı kadının davasının reddine karar verilmişse de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davacı-davalı kadının mahkemece de kabul edilen kusurlu davranışları yanında, davalı-davacı kocanın da evlilik birliği içerisinde üç kez davacı-davalı eşini babasının evine getirip bıraktığı ve böylece birlikte yaşamaktan kaçınarak evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın da dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık mümkün görülmemesine göre; davacı-davalı kadının da davasının kabulü (TMK.md.166/1) ile tarafların boşanmasına karar verilecek yerde yetersiz gerekçeyle davacı-davalı kadının davasının reddi doğru olmamıştır.