Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14566 K.2013/27446

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından maddi tazminat talebinin reddi ve velayet yönünden; kadın tarafından ise kusur belirlemesi ve koca yararına hükmedilen manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kocanın temyiz dilekçesinde yer alan açıklamalardan; maddi tazminatın evlilik birliği sırasında davalı-davacı kadına otomobil almak üzere verilen 28.017 TL. ‘nin 818 sayılı Borçlar Kanununun 244. maddesi (6908 sayılı Türk Borçlar Kanunu md.295) gereğince “bağıştan rücu” sebebine dayalı olarak talep edildiği anlaşılmaktadır. Bu istek yönünden görev genel mahkemelere aittir. Görev, kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında mahkemece re’sen nazara alınır. Mahkemece bu istek yönünden; nispi harcın yatırılmış olduğu da dikkate alınarak, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasının incelenip yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.