Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14881 K.2013/28927

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından her iki dava yönünden; davacı-karşı davalı (kadın) tarafından ise tazminat ve nafaka miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan soruşturmaya, toplanan delillere, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, kanuni şekillere (TMK md. 164) uygun surette vaki ihtara, davacı-karşı davalı kadının uymamakta haklı bulunmasına göre davalı-karşı davacı kocanın kendi davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı kocanın, kadının davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden; davalı-karşı davacı kocanın müşterek evden ayrılarak Türkmen Mahallesi’nde bulunan eski evlerine taşındığı ve tarafların ayrı yaşamaya başladığı, daha sonra kocanın Ödemiş Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2010/76 Değişik İş sayılı dosyası ile kendi oturduğu evin oturmaya müsait bir ev olduğu hususunda tespit yaptırdığı ve bunu davacı-karşı davalı eşe tebliğ ettirdiği, bu tespit kararından sonra tarafların yeniden bir araya geldikleri ve 6 ay süre ile birlikte yaşadıkları, daha sonra davacı karşı davalı kadının evden ayrıldığı anlaşılmıştır.

Taraflar tespit kararından sonra bir araya gelmiş olmakla önceki olayları affetmiş en azından hoşgörü ile karşılamışlardır. Dolayısı ile bu tarihten önceki olaylardan dolayı kocaya bir kusur atfedilemeyeceği gibi tarafların bir araya gelmesinden sonra da davalı-karşı davacı kocadan kaynaklanan kusurlu bir davranışın varlığı ispat edilememiştir. Bu hususta görgüye dayalı olmayan tanık beyanları hükme esas alınamaz.

O halde davacı karşı davalı kadının boşanma davasının reddi gerekirken yetersiz gerekçe ile kabulü doğru olmamıştır.