Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14946 K.2013/28693

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, velayet, davacı-davalı koca lehine hükmedilen manevi tazminat, davalı-davacı kadının reddedilen maddi ve manevi tazminatları, yoksulluk nafakası ile reddedilen ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-22.09.2006 doğumlu ortak çocuk Buse'nin velayeti babaya verilmiştir. Toplanan delillerden ortak çocuğun fiilen anne yanında kaldığı anlaşılmaktadır. l5.11.2012 havale tarihli sosyal inceleme raporunda velayetinin anneye verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Her ne kadar mahkeme tarafından ortak çocuk duruşmaya çağrılarak velayet konusunda beyanı alınmış ise de ortak çocuk idrak çağında olmayıp görüşlerinin olası sonuçlarını anlayabilecek olgunlukta değildir.

Bu bakımdan idrak çağında olmayan çocuğun görüşüne değer verilemez. Velayetin düzenlenmesinde asıl olan çocuğun üstün yararıdır. Çocuğun, anne ilgi ve şefkatine muhtaç çağda olması ve uzman görüşündeki belirtilen gerekçeler gözönüne alındığında; çocuğun üstün yararının annenin velayetine bırakılması olduğunun kabulü gerekir.

O halde; müşterek çocuk Buse'nin velayetinin anneye verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile velayetinin babaya verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.