Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14976 K.2013/29144

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından, kusura ilişkin gerekçesi ve kendi tazminat talepleri yönünden; davalı (kadın) tarafından ise, tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartlarının gerçekleşmiş olmasına göre, davacının kusur tespitine ve tazminat isteklerinin reddine ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediği gibi, davalının da aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Davalının tazminat istekleri, boşanmanın fer’isi niteliğindedir. Boşanma davasıyla birlikte veya bu dava içerisinde usulüne uygun olarak ileri sürüldüğü takdirde ayrıca harca tabi değildir. Boşanmanın fer’i niteliğindeki bu taleplerle ilgili karşılık dava açılmış olmasına da lüzum bulunmamaktadır. Bu bakımdan davalının bu talepleri bakımından harç yatırmamış olması veya karşılık dava açmamış olması talebin esasının incelenmesine mani değildir. O halde davalının maddi ve manevi tazminat taleplerinin esasıyla ilgili hüküm kurulması gerekirken, “bu hususta karşılık dava bulunmadığından” söz edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.