Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/1537 K.2013/13570

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı tarafından, eşinin eve dönmesi için 11.06.2010 tarihinde ihtar talebinde bulunulduğu, istek doğrultusunda verilen ihtar kararının davacıya 05.07.2010 tarihinde tebliğ edildiği, davacının eve dön ihtarını aldıktan sonra 14.07.2010 tarihinde Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayanarak işbu boşanma davasının açtığı; davalı koca tarafından da başka yer mahkemesinde “terk” sebebine dayanılarak boşanma davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Davalı tarafından açılan “terk” (TMK md. 164) sebebine dayanan boşanma davasında, davaya bakan Adana 3. Aile Mahkemesince verilen 02.03.2011 tarihli 1013/209 sayılı birleştirme kararının Yargıtayca 20.03.2012 tarihinde bozulduğu ve o davanın halen derdest olduğu görülmektedir.

Davalı tarafından açılan terk sebebine dayanan davada; davacının ihtar isteğine rağmen haklı bir sebep olmadığı halde ortak konuta dönmediği ispat edildiği takdirde, ihtar süresi içinde ikame edilen bu davanın sonucu değişecektir. Dolayısıyla bu davada hüküm verilebilmesi, Adana'da ikame edilen terk sebebine dayalı boşanma davasına bağlıdır.

Öyleyse Hukuk Muhakemeleri Kanununun 165. maddesi gereğince Adana’da görülmekte olan “terk” sebebine dayalı boşanma davasının, eldeki davada bekletici sorun yapılması, o dava sonuçlanıncaya kadar yargılamanın bekletilmesi ve sözü edilen davanın neticesine göre hüküm kurulması gerekirken, bu husus nazara alınmadan hüküm tesis edilmesi doğru bulunmamıştır.