Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/15470 K.2013/28605

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (koca) tarafından, davalı-karşı davacı (kadın)'ın kabul edilen boşanma davası ve kadın yararına verilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, davacı-karşı davalı koca ağır kusurlu bulunarak davalı-karşı davacı kadının boşanma davasının da kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; tarafların evliliğinin uzun süredir devam etmesine rağmen cinsel birliktelik kuramadıkları, bu sorunun aşılması için gereken hassasiyeti göstermedikleri, davalı-karşı davacı kadının eşine hakaret ettiği, eşi hakkında yaşadığı köyde dedikodu çıkmasına sebebiyet verdiği, davacı-karşı davalı kocanın ise eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına yol açan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece davacı-karşı davalı kocanın daha ağır kusurlu olarak belirlenmesi doğru değil ise de, eşit kusur halinde de boşanmaya karar verileceğinden (TMK.md.166/1), davalı-karşı davacı kadının davasının da kabulüyle verilen boşanma kararı sonucu itibarıyla doğru olmakla, boşanma hükmünün kusura ilişkin karar gerekçesinin düzeltilmesi suretiyle (HUMK.md.438/son) onanmasına karar verilmesi gerekmiş, bu sebeple aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazı yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıdaki bentte açıklandığı gibi; boşanmaya neden olan olaylarda davalı-karşı davacı kadın eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş yararına tazminatlara hükmedilemeyeceğinden; Türk Medeni Kanununun 174/1-2. madde koşulları davalı-karşı davacı kadın yararına gerçekleşmemiştir. İsteğin reddi gerekirken, yazılı şekilde maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir.