Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/15687 K.2013/28286

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; davalı-davacı kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davacı-davalı kadının eşine hakaret ettiği, birlikte yaşamaktan kaçındığı ve evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği; buna karşılık, davalı-davacı kocanın da eşine ve ailesine hakaret ve tehditte bulunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre; evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonuca ulaşılmasında tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Hal böyleyken, mahkemece davacı-davalı kadının, kocasına göre daha fazla kusurlu olarak kabul edilmesi doğru olmamıştır. Eşit kusur durumunda da boşanma kararı verileceğinden (TMK.md.166) her iki davanın da kabulü suretiyle boşanmaya karar verilmesi sonuç olarak isabetlidir. Bu sebeple, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan bu yöne ve diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngürmüştür. Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi, boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş yararına tazminatlara hükmedilemez (TMK.md.174/1-2). Durum böyleyken taleplerinin reddi yerine davalı-davacı koca yararına maddi ve manevi tazminatlara hükmedilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.