Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/16030 K.2013/21151

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; gerekçeli karar başlığında dava tarihinin yanlış gösterilmesi, çocuk için takdir edilen tedbir nafakasının süresi, iştirak nafakası, kendisinin tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi ile tazminatların miktarı yönünden, davalı tarafından ise; kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle 11.12.2009 olan dava tarihinin karar başlığında 1.10.2010 olarak yazılmasının açık maddi yazım hatası olup mahallinde her zaman düzeltilebileceğinin, anne yanında bulunup velayeti nihai kararla babaya bırakılan müşterek çocuk yararına hükmedilen tedbir nafakasının çocuğun babaya teslimine karar geçerli olduğunun ve kocanın eşine "git kendine koca bul" sözü nedeniyle kadın yararına manevi tazminata hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre davalı kocanın tüm,

davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir. 2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır.

Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.