Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/17496 K.2013/21629

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Dava, 1.9.2006 tarihinde açılmıştır. Davalı, 7.5.2013 tarihli dilekçesinde yoksulluk nafakası istemiş ancak miktar göstermemiştir. Bu durumda, talep edilen miktar belli olmadığından Hukuk Muhakemeleri Kanununun 31/1. maddesi gereğince, davalıdan talep ettiği yoksulluk nafakası miktarı sorulup, miktar belirlenmeli, başkaca malvarlığı ve geliri bulunmadığına göre, Almanya'da işsizlik sigortasından para almasının yoksulluktan kurtarmayacağı gözetilerek, davacının mali gücüyle orantılı olarak uygun miktarda yoksulluk nafakası takdir edilmesi gerekirken, isteğin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.