Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/17672 K.2014/2291

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı tarafından; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, velayet, manevi tazminat ile yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, taraflardan koca daha ağır kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; tarafların tespit edilen eylemlerine göre eşit derecede kusurlu bulundukları anlaşılmaktadır. Eşit kusur halinde de boşanmaya karar verilmesi gerektiğine göre, kadının boşanma davasının kabulüne karar verilmiş olması sonucu itibariyle doğru olmakla beraber gerekçesi yerinde olmamıştır. Açıklanan nedenle boşanma hükmünün kocanın ağır kusurlu olduğu şeklindeki kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin tarafların eşit derecede kusurlu oldukları şeklinde değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK md. 438/7) ve davalı-davacı kocanın bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple, boşanmada taraflar eşit kusurlu olduğuna göre; davacı-davalı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesinin koşulları oluşmadığından manevi tazminata ilişkin isteğinin reddi gerekirken kabulü şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.