Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/18501 K.2014/1181

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; maddi tazminat ile nafaka taleplerinin reddi, manevi tazminatın miktarı yönünden, davalı-davacı (koca) tarafından ise; kusur belirlemesi, manevi tazminat ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Dava, 23.07.2012 tarihinde açılmış, davacı-davalı kadın dava dilekçesinde Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesine dayalı maddi tazminat talebinde bulunmamıştır. Davacı-davalı kadın maddi tazminat (TMK.md.174/1) talebini kanunda gösterilen iddia veya savunmanın genişletilmesi ve değiştirilmesi için öngörülen süreden (HMK.md.141) sonra, "tahkikatın sona ermesi ve sözlü yargılama" (HMK.md.184-186) aşamasında karar celsesinde ileri sürmüştür.

Davacı-davalı kadının talep sonucunu bu şekilde genişletmesine, davalı-davacı kocanın açık rızası bulunmadığı gibi, davacı-davalı kadın tarafından bu konuda yapılmış bir ıslah işlemi de bulunmamaktadır. O halde, mahkemece davacı-davalı kadının maddi tazminat (TMK.md.174/1) talebi hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerekirken; kesin hüküm oluşturacak şekilde reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı-davalı kadın, dava dilekçesinde, talep ettiği ziynet eşyalarının evi terk eden davalı-davacı koca tarafından götürüldüğünü iddia etmiş ise de bu iddiasını ispatlayamamıştır. Davacı-davalı kadın delil listesinde açıkça yemin deliline de dayanmadığına göre ispatlanamayan ziynet alacağı talebinin reddi gerekirken, kabulü doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.