Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/18556 K.2014/7873

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından kendi boşanma davasının reddi, kadının boşanma davasının kabulü ve ziynet alacağı yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise tazminatların ve nafakaların miktarları yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 04.04.2014 günü duruşmalı temyiz eden davacı-davalı A.. G.. ile vekili Av. A.. A.. geldiler. Karşı taraf temyiz eden davalı-davacı Ö.. G.. ile vekilleri gelmediler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-davacı kadın lehine tedbir nafakasının ilk dava tarihi olan 03.09.2012 tarihinden itibaren hükmedildiğinin anlaşılmasına göre davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kadın tarafından 27.09.2012 tarihinde ziynet alacağını da içerir şekilde karşı dava açılmış olup, talep edilen ziynetlerin değerlerinin karşı dava tarihi olan 27.09.2012 itibarıyla hesaplanması gerekirken, bu husus nazara alınmadan davacı-davalı kocanın boşanma davasının dava tarihi olan 03.09.2012 itibarıyla ziynetlerin bedellerinin belirlenmesi doğru olmadığı gibi, faize de karşı dava ve ıslah tarihinden itibaren hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi de usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.