Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/19074 K.2014/1224

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakasının reddi ve iştirak nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, "boşanmaya sebep olan olaylarda birlik görevlerini yerine getirmediği, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı ve küfür ettiğinden bahisle davalı-davacı kadının daha fazla kusurlu olduğu kabul edilmişse de , davalı-davacı kadının sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği yönünde davacı-davalı kocanın kardeşi olan tanığın, abisinin eşinin kendisini aldattığından şüphelendiği ve şüphelendikleri kişi nedeniyle okula gittikleri şeklindeki anlatımlarından başkaca somut bir delil bulunmamaktadır.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın güven sarsıcı hareketlerinin bulunduğu, eşine hakaret ettiği, şiddet uyguladığı , evden kovduğu, davalı-davacı kadının ise birlik görevlerini yerine getirmediği, eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyleyken davalı-davacı kadının daha fazla kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak, maddi (TMK md 174/1) ve manevi tazminat (TMK md 174/2) talepleri ile yoksulluk nafakası (TMK.md.175) talebinin reddi doğru görülmemiştir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre velayeti anneye bırakılan Didem ve .. K.'in ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası azdır. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.