Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/20375 K.2014/3025

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından, kadının boşanma davasının kabulü, kendi davasında kusur belirlemesi, tazminat isteklerinin reddi ile çocuk için takdir edilen nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı kadının telefonla sık sık görüştüğü kişiyi evine almak suretiyle sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği; davacı-davalı kocanın ise eşinin bu davranışını öğrenmesi üzerine eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda iki taraf da kusurlu olmakla birlikte; davalı-davacı kadının daha ziyade kusurlu olduğunun; gelişen bu olaylar karşısında, evliliğin devamında korunmaya değer yarar kalmadığının ve kadının davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşullarının gerçekleşmiş olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyle iken yerel mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; davalı-davacı kadının davasında verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan davacı-davalı kocanın, davalı-davacı kadının boşanma davasının kabulüne dair temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HIJMK md.438/son) ve davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda birinci bentte gösterilen sebeple boşanmada davalı-davacı kadın daha ağır kusurlu olduğuna göre, boşanmaya sebep olan olayların kişilik değerlerine tecavüz etmesi ve boşanma yüzünden mevcut menfaatlerini kaybetmesi nedeniyle davacı-davalı koca yararına uygun miktarda maddi (TMK. md. 174/1) ve manevi (TMK. md. 174/2) tazminat takdiri gerekirken, bu isteğin reddi doğru olmamıştır.