Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/20610 K.2014/2973

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca her biri kendi davasına ilişkin olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, her iki tarafın boşanma davalarının reddine karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerle davacı karşı davalı kocanın eşine şiddet uyguladığı, bağımsız konut temin etmediği, eşini, ailesiyle görüştürmediği ve kendi ailesinin müdahalelerine sessiz kaldığı; davalı karşı davacı kadının ise kayınvalidesine şiddet uyguladığı, evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği, müşterek çoukların beslenmesi ve temizliği ile ilgilenmediği anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında her iki davacı da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, her iki tarafın davasının da kabul edilerek boşanmaya (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile her iki davanın da reddi doğru bulunmamıştır.