Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/21185 K.2014/3730

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından nafakalar yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakasının miktarı, reddedilen tazminat istekleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece tarafların her ikisininde davası kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş, "boşanmada taraflar eşit kusurlu” bulunmuştur.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın, eşinin önceki evliliğinden olan kızını istemediği, eşini hırsızlıkla ve güven sarsıcı davranışta bulunmakla suçladığı buna karşılık davalı-davacı kadının da evdeki eşyaları toplayıp müşterek evden ayrılmayı tasarladığı anlaşılmaktadır Gerçekleşen bu olaylar dikkate alındığında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda iki tarafın kusurlu olduğu, ancak davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğu ve Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle iken tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de, az kusurlu olan davalı-davacı kadının kocanın boşanma davasına karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğundan verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olup, davalı-davacı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi İle boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK md.438/son) karar verilmesi gerekmiş, davacı- davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda açıklanan sebeplerle boşanmaya sebep olan olaylarda kocaya göre az kusurlu olan davalı-davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1. ve 2. maddeleri uyarınca uygun miktarlarda maddi ve manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken bu isteklerin reddi doğru olmamıştır.