Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/22572 K.2014/5467

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi ve manevi tazminatın reddi yönünden; davalı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi, nafakalar ve kendi reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden davalı kocanın eşine hakaret ettiği ve aşağıladığı, ailesinin evlilik birliğine müdahalesine sessiz kaldığı ve eşini istemediğini söyleyerek evden gönderdiği, davacı kadının ise birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olup, boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK md. 438/7), bu sebeple davalının temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Davalı koca, boşanmaya sebep olan olaylarda daha ağır kusurlu bulunduğuna ve kocanın bu eylemlerinin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunun anlaşılmasına göre davacı kadın lehine uygun miktarda manevi tazminat (TMK md. 174/2) takdiri gerekirken isteğin reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.