Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/2840 K.2013/15804

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Mahkemece boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu bulunarak boşanmaya karar verilmiştir.

Ne var ki; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden davalı kadının kocasına hakaret ettiği, fiziksel şiddete başvurduğu ve yakınlarının kocaya karşı fiziksel şiddet uygulamasına engel olmaya çalışmadığı; buna karşılık davacı kocanın da, eşine hakaret ettiği, onu istemediğini söylediği, fiziksel şiddet uyguladığı ve sadakat yükümlülüğünü ağır şekilde ihlal eden davranışlar içine girdiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda; boşanmaya sebep olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte; eşine göre davacı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece davalı kadının kocasıyla eşit kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; belirlenen bu durumu kadının tazminat taleplerine yasal engel teşkil etmediği halde (TMK md. 174/1-2); hatalı kusur belirlemesi sebep gösterilerek, davalının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi de doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.