Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/3291 K.2013/15862

Taraflar arasındaki boşanma ve nafaka davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın sadakat yükümlülüğünü ihlal edip başka bir kadınla yaşadığı, eşine hakaret ettiği, davalı-davacı kadının da eşine ve eşinin anne-babasına sürekli hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda kocanın daha ağır, kadının ise az kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir.

Davalı kadının boşanmaya karşı çıkma itiraz hakkının kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından boşanmaya değer bir yarar kalmadığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının gerçekleştiği, olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklı olduğu görülmüştür.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.