Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/4285 K.2013/16474

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı karşı davalı koca tarafından ziynet eşyası alacağı yönünden; davalı karşı davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, koca yararına verilen manevi tazminat, kendisinin reddedilen tazminat ve yoksulluk nafakası talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı karşı davalı kocanın tüm, davalı karşı davacı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Mahkemece, davalı karşı davacı kadın ağır kusurlu kabul edilerek davacı karşı davalı koca yararına manevi tazminata hükmedilmiş, davalı karşı davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir. Sara hastalığı boşanma nedeni değildir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı karşı davacı kadının, eşine ve eşinin annesine hakaret ettiği, davacı karşı davalı kocanın ise manevi yönden bağımsız konut temin etmediği ve ailesinin eşine yönelik aşağılamalarına sessiz kaldığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Hal böyleyken davalı karşı davacı kadının ağır kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı karşı davalı koca yararına manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

3-Davalı karşı davacı kadının boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu olduğu, yeterli, sürekli ve düzenli gelirinin bulunmadığı, Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşullarının davalı karşı davacı kadın yararına gerçekleştiği anlaşıldığı halde, yoksuluk nafakası talebinin reddi de bozmayı gerektirmiştir.