Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/45 K.2013/23792

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; tamamı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 22.10.2013 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece , taraflar arasında açılıp retle sonuçlanan Fatih 2. Aile Mahkemesinin 2007/315 esas ve 2007/825 karar sayılı ilamı 31.12.2007 tarihinde kesinleşmiş ve bu tarihten sonra evlilik birliğinin yeniden kurulmadığı gerekçesiyle Türk Medeni Kanununun 166/son maddesi uyarınca davacı koca tarafından açılan dava kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Ret ile sonuçlanan ilk davayı açıp boşanma sebebi yaratan davacı koca boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurludur.

Mahkemece davacı kocanın kusursuz kabul edilmesi doğru değil ise de, Türk Medeni Kanunun 166/son maddesi koşulları gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan boşanma hükmünün gerekçesinin düzeltilmesi suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK.m.438/son) ve davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür.

Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 TBK.md.50 ve 52 ) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.