Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/5053 K.2013/17134

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden; davalı-davacı kadının kocasına hakaret ve aşağılama içeren sözler söylediği, mahkemenin de bu durumu tespit ederek kadına kusur olarak yüklediği ve kocanın davasının kabulü yönünden boşanma sebebi olarak gösterdiği anlaşılmaktadır.

Ne var ki, davalı-davacı kadın tarafından boşanma davasından önce açılan Türk Medeni Kanununun 197. maddesine dayalı bağımsız tedbir nafakası davasının İscehisar Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 2010/41 esas, 2011/38 karar sayılı dava dosyasıyla kabul edildiği kadın ve yanında bulunan ortak çocuğu için tedbir nafakasına hükmedildiği, bu kararın da kesinleştiği görülmektedir.

Nafaka davasında kadın haklı bulunarak, ayrı yaşamaya hak kazandığına göre; bu dava sebebiyle, kocanın en azından geçim ve bakımla ilgili birlik görevlerini yerine getirmediğinin kabulü ile, bu davranışının boşanma davasında da kendisine kusur olarak yüklenmesi gerekir. Evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonuca ulaşılmasında taraflardan birinin kusurunun diğerinden baskın olduğu söylenemez.

O halde, davalı-davacı kadının karşı boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşulları oluştuğundan; mahkemece boşanmaya kadının karşı boşanma davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; yetersiz gerekçeyle, karşı davanın reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.