Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/5437 K.2013/17666

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadının, kocaya yönelik 02.08.2009 tarihli bardak fırlatma eyleminden sonra evlilik birliğinin devam ettiği bu olayın davacı tarafından affedildiği, en azından hoşgörü ile karşılandığından davalı kadına kusur olarak yüklenemiyeceği gibi, davadan sonra gerçekleşen karşılıklı yaralama eylemleri de bu davada taraflara kusur olarak yüklenemez.

Mahkemece davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de, yapılan tahkikat ve toplanan delillerden, davalı kadının davacı eşine hakaret ettiği, eşinin ailesini küçümsediği, eşinin önceki evliliğinden olan çocuklarını istemediği buna karşılık; davacı kocanın eşine şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit derece kusurludur.

Hal böyle iken davalının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de davalının davacı ile aynı oranda kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı bu sebeple sonucu itibarıyla doğru olup, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK.md.438/son) ve aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları anlaşılmaktadır. Eşit kusurlu eş lehine manevi tazminata hükmedilmez, davacının manevi tazminat talebinin reddi gerekirken kabulü doğru görülmemiştir.