Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/6687 K.2013/10836

Taraflar arasındaki “boşanma” davası ile “evliliğin iptali ve alacak” davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı-davalı (kadın) tarafından, hüküm altına alınan ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı-davacı (koca)'nın, evlenme sebebiyle kadına takılan ziynetlerin iadesine ilişkin isteği, bağıştan rücua dayanmaktadır. Mahkemece de “bağıştan rücu” sebebinin gerçekleştiği kabul edilerek aynen iadeye, olmadığı takdirde bedellerinin davacı-davalı (kadın)'dan tahsiline karar verilmiştir. Bağışlamanın, bağıştan rücu hallerinin varlığı iddia edilerek, bağışlayana geri verilmesi isteği Borçlar Kanununun 244'ncü maddesine dayanmaktadır.

Aile Mahkemeleri, Türk Medeni Kanununun üçüncü kısmı hariç ikinci kitabında (m. 118-395) yer alan “aile hukukundan” doğan dava ve işlerde görevlidir. (4787 s. K. m. 4) Yasal mesnedini Borçlar Kanununun 244'ncü maddesinde bulan “bağışlananın bağışlayana iadesine” ilişkin davalarda genel mahkemeler görevlidir. Göreve ilişkin kurallar kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasından mahkemece re'sen gözetilir.

Bu hukuki durum karşısında, davalı-davacı( koca)'nın ziynetlerin iadesine ilişkin talebi yönünden görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru bulunmamıştır.